Burrat e vendit tim i zbuan,
Dhe gratë e ngrata pas tyre,
Foshnjet me djepat në krahë,
Rrugëve të botës, të burrërohen...
Me kryet ulur e bishtat ndër shalë,
Nga të katër anët i bënë të marrin dhenë
E s'qenë jo, as turq e as
Nëpër rrugë s’di pse ka filluar të vijë
Era e rëndë e mollëve të kalbura,
Mollët e revolucioneve të arta...
Era, ndoshta, s'kishte ikur kurrë,
Kamufluar me parfumet fallco,
Priste sërish kohën e vet...
Zgjedhjet mbaruan
Gjoka asht nji nga ata që unë e quej mik të vjetër.
Në mjes del dhe ban pazarin. Kur kthehet në shpi ha qortimet e grues se ka zgjedhë domate të papjekuna ose rrush vajguri. Por Gjoka reziston si
E shijova këtë kafe, në kulm,
pa qënë kafepirës i thekur,
kokërrqejfi, s’arrihet më shumë,
as me mishin e kecit të pjekur.
S’është gjë e ngrëna me pije,
edhe qetë ripërtypen në
sonte le të flasim për fëmijët tanë...
ata nuk e dinë që edhe ne jemi fëmijë si ata vetë...
nuk e dinë që edhe ne kemi frikë të flejmë vetëm....
që edhe ne i duam pranë lodrat tona...
dhe
Njeriu ka boll kohë për t’u rritur. Njeriu ka boll kohë për t’u bërë i ditur ose për t’u çmendur. Por nuk ka kohë për t'u turpëruar. Koha për t’u turpëruar është tmerrësisht e shkurtër, të thuash sa
1.
Mëngjesin
ma lajmërojnë makinat
që zgjohen me zhurmë nga gjumi.
(Këndezat u therën
dhe u zjenë në tenxheret me presion).
Rrezet e diellit
janë të dytat
që më trokasin në
Kisha zënë një qoshe diku anash tribunës dhe po dëgjoja fjalimet e ceremonise së graduimit. Isha zhytur aq shumë në domethënien e fjalimeve, sa e kisha harruar krejt, se unë si një punonjës i
Vangjush Saro
