njeriu plak veten kur nuk pret më asgjë
dhe të tjerët kur presin prej tij...
nëse jeta qënkësh një gënjeshtër
ajo
e vërteta
vdekja
bëhet zhgënjim…
po mbase njeriu bën edhe pa vdekjen
mund të mos vdiste
dhe askush nuk do e vinte
Kadaifi, ëmbëlsira tradicionale që zbukuron tryezat e festave, për brezat e lindur para 90-s, ishte një produkt i rrallë. Kaq i rrallë, sa orë e orë pa fund në radhë qëndronim për të siguruar një pako kadaif. Në qytetin tim të lindjes ishte një
Iu zileps atyre që u ulën për kafe te bufeja e tranzitit dhe nuk i rezistoi joshjes për një shishe ujë. Gllënjkat e para i piu me etje, te banaku. Shoqëroi një aspirinë të sapo kapërdirë. Bëri ca
“Kemi festë. Do t’ju vijë lideri. Është me rëndësi. Koncerti duhet të ketë ndonjë recitim për demokracinë. Nëse ka këngë për ATË, të vihet në mes të programit... Për lule kini menduar? Ka ndonjë MISS
“Gjithçka është raport me historinë”, përsëriti dhe prej lartësisë së tij këqyri që të tjerët aty ta merrnin vërtet seriozisht. A si të donte të thoshte: “Ende s’besoni se për të hyrë në muze
“Prindërit më lanë herët, më pas mërgova. Jam kthyer nja dy a tri herë atje, u ngrita një varr të përbashkët, një varr të bukur, por ky vendi ynë nuk mu bë dot kurrë aq i bukur sa varri i prindërve
dita thyhet...
nata rrëzohet...
mëngjesi u jep protezat
e gjithshka harrohet…
ja…muzgu ra
dhe u rrëzua
mbi hijen që ti le
poeti e pa dhe u pengua
mbi fjalët që nuk the...
tashmë shiu
Jetoj në ekranin e laptopit
ku fjalët
si në përrallë më mbijnë,
Psherëtijnë dhimbjet e pikëçuditëseve,
Enigmat e jetës,
gati për shpërthim,
varen në çengel të pikëpyetjeve,
Plasin
Vangjush Saro
