Ky tregim nuk ka lidhje me njerëz dhe emra konkretë
Ai ecte kuturu nëpër borën e saporënë dhe as dëgjonte rënkimin e saj zhap-zhup nën shuallin e këpucëve me qafa dhe as erën që i fërshëllente rrëzë veshëve. Hyri i vetëm në kafe dhe nuk i
o ajër i pastinë i mbrëmjes
hidh sytë përreth dhe më trego për idiotët
dhe skizofrenët e jashtë mureve
për budallenjtë e lirë që shëtisin rrugës
për maskarenjtë, injorantët, dallkaukët, matrapazët,
pisanjosët dhe pisat, mashtruesit
Sami Milloshi - Boston, SHBA
Të pesëmbëdhjetë lisat që rrethonin atë gropën ku çdo vit bëhej ceremonia e graduimit të studentëve qenë mbajtur mirë më këmbë që prej më shumë se një shekulli e
Vangjush Ziko - Toronto
I PAQTI AMSHIM
Po bie dëbora ngadalë,
me ndrojtje,
mbi botën e mbushur
me plagë vjeshte.
Me vello vesh panjat
që dremitin në heshtje,
pishave plaka u var pas
Oborri i pallatit kishte një portë kryesore dykanatëshe, e cila ishte vetёm pak metra përballë shkollës tetë-vjeçare “Thoma Kalefi”. Porta e oborrit ngjante më shumë me atë të një kështjelle, e cila
po plakem dhe pres të bëhem fëmijë
të më gënjejnë lehtësisht me gjëra të vogla
të luaj me heshtjen duke pritur të kthehen
vizatime të vjetra me veten për dore
ku oxhaku i shtëpisë nuk nxjerr më
lërja lotët si kujtim kësaj bote të tharë
derdhi të gjithë në muzeun e saj
mos i merr me vete atje ku do shkosh
parajsa u përket vetëm të qeshurve
në ferr do të të shuajnë zjarret që
Balta u thinj,
drurët gjysmë të bardhë
gjysmë të zinj,
pa fletë,
lakuriq.
Flokët e mi u thinjën
duke numëruar ditët e netët,
që ngrijnë
dhe shkrijnë vetë.
U thinj kalendari i
Vangjush Saro
