fjalët që mbolla në të pathënat tuaja
lulëzuan hije që ju i dinit të harruara
si kujtesa e hapave dhe vetmia e barit
në udhën ku s’kalon njeri
por tani unë s’shkruhem më
gërmat m’u verbuan nga drita të zeza
dhe heshtja e hijeshuar nga një hije
Koha e pare - Adagio
Shpirt i busullës zhvendosje e vendosjes në kohën e hartës kjo hapësirë
Shpirti i busullës mosplakje bri udhës të një Pasha-Porte ndërtuar me iluzione
Të gjitha Atlantidat mbartin fatin e busullës (si me thënë fatin e
Kaluar 15 vjet, që s’e kam parë Joze Sllovenin. S’di ku ta gjej dhe as pres që ai kujtohet për mua.
Them kështu se, kur e njoha, isha mërgimtar i ri, pra të shumtën e kohës njeri në ngut. Njeriu nuk
Në mes të oborrit shtruar me pllaka, qershia lartohej gjithë hijeshi dhe bukuri, deri mbi çatinë e katit të dytë dhe rreth degëve të saj përdridhej hardhia.
-E sheh sa është ritur, - më tha vëllai
Gjithë çfarë po tregonte zonja Paulinë nga udhëtimi i saj në Venecia lidhej me darkat e drekat e saj. Më shkoqur, prirja e saj ishte të tregonte llojet e ushqimeve që kishte ngrënë.
Unë isha
“Nesër do të dalë e do ta them në sy të botës!”, tha Lumir Mjeda.
Ktheva kryet për nga ai dhe e vështrova si më nge.
Janë ca pak çaste të veçanta në të cilët arrijmë të kuptojmë thelbin e gjërave
Tjetri u habit llahtarshëm që unë iu shfaqa befas para syve. As e kisha parë e as më kishte parë ndonjeherë.
- Si erdhe këtu? - më pyeti.
- Me taksi - i thashë.
- Po pse erdhe? - pyeti.
U mësuam me gënjeshtrën
si arinjtë polarë
me ëndrrën e praverës,
që çel vetëm lule akulli.
Të veshur me lëkurën
e përzhitur të saharës
(ne beduinët)
shuajmë etjen
në oazin e
Vangjush Saro
