Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Gjethet e verdha ronit
kjo ditë vjeshte
(qan tok me panjat
stinët e jetët
që u vyshkën),
bredhat krehin
flokët e çmendur të erës
pleksur në krëhërin e tyre
të blertë,
unë çpleks trishtimin,
që nuk çplekset
si kjo ditë
1
para se të rrëmbesh pishtarin, ik gjej errësirën
kështu më pat thënë një zjarrvënës pyjesh
një të dielë me diell e plot dritë
ku askush nuk e vuri re flakën time
ndërsa nxitonte urtë e butë
në hidhërime afatshkurtëra
dhe gëzime
Avdulla Kënaçi - Toronto
Ashtu, me nervat kaçurel, e drobitur dhe e pafuqishme, zvarrë-zvarrë, Meri u kthye në qytetin e saj të lindjes, në Fier. Ra si një lule e vyshkur në prehër të së ëmës dhe
Puth çdo fytyrë
dhe e fshin,
puth një tjetër,
vjedh sytë
dhe ia përpin,
peng të zilisë i mban,
thinjet e bëhet e re në çast,
në çast harron kujt i buzëqeshi,
lotin e kujt fshiu,
cila
Qyteti dhe Betoni
Po ‘këndon’ Betoni, ditë e natë një këngë;
merr frymë Qyteti përherë e më rëndë.
“Pse nuk fle?” I thotë një Dru i vetmuar.
“Dhe gjumin të tjerët ta kanë në
mbaje dorën kur kryqëzon një artist
ti trim i çartur pas beteje
ti duartrokitës i djeshëm
brohoritës i zellshëm në kishat që s'bëzanin...
sikur një emocion të vetëm të të ketë falur
të ka
Faruk Myrtaj - Toronto
Mos bëni naivin. Vërtet besoni se Leonardo da Vinçi e zgjodhi rastësisht dritën e muzgut për “Darkën e Fundit”?! Të rastësishëm në rrethanat me art të aplikuar mund të jemi
…që syrin ia shkel atij që rri pas meje…
strehë e fundit e kujt s’mundi…
vdekje, dehje a çfarë je
a më pranon si bujtës të një nate të vetme?
më prit pra ti prehje…
po vi të të lodh
ma
