Jeta Dedja
Rushan Xhaferi
Artan Gjyzel Hasani
Festohej dita e punëtorëve dhe ne nuk kishim shkollë. Dihej, në fshat kishte vetëm kooperativistë, megjithatë ne festonim duke brohoritur për klasën tonë punëtore që na udhëhiqte në shtigje të pashkelura. Vetëm një orë, kaq ishte festa në shkollë
E dyta pasdite që e gjeja të vetmuar në të njëjtin stol, te parku Marlee Avenju, 49, mbështetur me të dy duart, që i dridheshin mbi dorezën e fildishtë te bastunit fringo. Dukej i ngurosur në shpinoren e stolit, me një hije meiti, si maskë. I kalova
e gjatë shumë kjo udhë e jetës së shkurtër
ndërprerë nga ëndrra në ëndërr
këputur nga zgjime mediokre
banale si rutina
më lodhi rrugëtimi i lehtë drejt të nesërmes
i rremë si leximi i fatit në
Vangjush Ziko - Toronto
Vjeshta
me kostumin lara-lara
qepur me gjembat e dëllinjës
më kujtoi karnavalet
dhe fëmininë që gënjehej
se jeta ka vetëm një stinë,
atë të
“Këtu do të mbretëroj Madhëria Juaj...” tha Shoqëruesi i Parë, duke treguar në hartë një vend, diku në Mesin e Dheut.
Ende-Princi, si një nxënës i urtë i rreshtit të parë, dëgjoi pastaj për troje të
Zonja Suzi së bashku me burrin dhe vajzën, prej tetë vjetësh jeton në rrugën “Marlin”, në Toronto, aty ku gjenden thuajse shumica e shqiptarëve. Nuk është se janë mbledhur së bashku për arsye
Nuk e pyeta për emrin, po t’ia mësoja, do të dërmohesha shpirtërisht. Emri, si pjesë e identitetit të njeriut, të bën më miqësor në një njohje të rastit. Në pamundësi që ta ndihmoja, të paktën, mos
