Pak kohë më parë, ndërsa po kërkoja diçka në dhomën ku dikur rrinte im atë, aty pranë librave dhe disqeve të vjetër të gramafonit gjeta një ditar të tij ku mungonin shumë fletë. Të gjithë rreshtat fshirë e prishur. Në ato fletë të zverdhura kishin
ka edhe ditë të bukura
që të vjen keq t’i ngrysësh
me kafe cigare dhe facebook
por s’e ke ti në dorë
dhe s’bën dot ndryshe
tashmë ke marrë plotësisht formë
në thelbin tonë të ftohtë postmodern
jemi nënprodukt kodesh dhe alfabetesh
që
njeriu jeton edhe kur zemra e tij nuk rreh më
në radiografinë e dashurisë shfaqen hiroshimat
si hiri mbi oshëtimat
Kupidi jo gjithnjë mbante një hark me shigjetë
në të rrallë një sopatë a
S’kam qenë në mal të shenjtë,
as stërnip i davidit s’jam,
jam biri i shekullit
me plagë të hapura.
Psallt në tempullin tim,
tempull i thjeshtë
pa kolona mermeri,
pikturuar me
Atë mëngjes u ngrit më herët. Sikur qe shtrirë mbi gjëmba. Krismat e çifteve dhe angullimat e qenve që jepnin shpirt, zhurmonin si britma fantazmash në muzg. Të gjithë u urdhëruan t'i mbanin qentë
koleksion gabimesh të përsëritura jemi të gjithë
presim amnistinë në herbariumet e fajit
por njeriu është e vetmja lule
që s’ua refuzon të gjallëve prekjen
dhe dhimbjen e këputjes
kundërmon
vrapoi një jetë drejt të tjerëve
aq shpejt sa gjurmët i humbën rrugës…
kur mbërriti askush nuk e priti
u kthye nga vetja ngadalë
por ajo kishte mbetur pas
plakur dhe për herë të parë
i
Isai hodhi shallin e zi rreth qafës dhe doli jashtë. Kishte ndjesinë se duart e buta të erës do t’i sillnin pranë ato përkëdhelje të munguara nga mijëra kilometra larg. Ku ishte Svjetllana vallë
Vangjush Saro
