në shtëpinë me mure të kaltër ajri
heshtja përgjum kujtimet që la pas era…
i ngrirë lumi, me dëborë brigjet
me avuj deh liqeni patat e egra…
oh, ky dimër banal
me këtë ngricë kaq qibare
që prek edhe shpirtin
ia shqeu lëkurën gjirit të
Albana Lifschin
Nuk e di po në lagjen ku banoj unë shqiparët “e moçëm” rrinë gjithnjë bashkë, flasin vetëm shqip e mblidhen darkave tek një kafe ku e bëjnë tym dynjaja. Nuk di si e ka rregulluar pronari i dyqanit pirjen e duhanit aty kur në çdo
çfarë ishte nuk do jetë më këtu…
bosh nuk mbetet asgjë…
as vetë asgjëja…
Diana i humbi drurët e saj…
gjahtare pa pyll…. por preja
tashmë fshihet pas qerpikëve të dimrit …
horizont i një loti
Vendimi i parë i kabinetit të ri qeveritar ishte për ndërtimin e një burgu. “Na duhet një burg i ri”.
Edhe ajo pjesë e kryeqytetasve që çdo mbrëmje shëtiste duke lutur "lërmë o Zot të rroj", të
(Shkeputur nga romani "FUNERAL")
Të kishte qenë vërtet një flutur budallaqe që i ishte afruar zjarrit më shumë nga sa duhej?
A mund të kishte bërë ndryshe vallë?
Sidoqoftë ishte tepër vonë për të
Tregim
I gjithë Janari qe i mbushur me gëzime për Megan. Siç më shkroi vetë, më tre të Janarit kishte festuar ditëlindjen e saj me mamanë dhe të atin në një restorant ku kishin ngrënë mëngjezin. Po
BALADA E XIXËLLONJËS
Më buzëqeshe mbrëmjes duke ikur
(xixëllonjë duke djegur e duke fikur),
dritares ia hapa dy kanatat
(s'i mund të të lija ty përjashta).
Hyre dhe shpirtin ti ma
të lirë jemi a lënë na kanë
për të shkruar e bërë ligje
që lirinë tonë të kufizojmë
kur me veten jemi nginjur
dhe tjetrin duam ta hamë
na vënë në grazhd e na ushqejnë
bashkë me të tjera
Vangjush Saro
