Vangjush Ziko
ABAZHURËT
I veshi acari me kristale,
i bëri abazhurë
drurët e ngrirë.
Më kot
presin t'i ndezë
dielli i mpirë.
VARKËZA E NGRIRË
Bregliqeni.
Pulëbardha krahënderë
shtrirë.
Era më kot
me pendët e saj lot.
Velëzat
Në midis, zonë neutral - shkreti si çdo truall i askujt, ecëm më shpejt, nxituam. S’donim të na kapnin tanët dhe s’ishim të sigurt se të huajt nuk do të na kthenin andej nga vinim.
“Qenka bukur këndej a më bëjnë sytë mua…”, tha njeri nga ne, teksa
Sot është një ditë gri. Diell nuk duket kurrkund. Veç bie një borë e imtë si sheqer.
Meqë nuk kemi ndonjë punë të madhe për të bërë, Daniela më tha se kishte dëshirë të ndiqnim sëbashku inaugurimin
Pasi shishet e shtrenjta të verërave u pinë
U pinë të shtrenjtat shishe të verërave pasi
U grisën fjalitë e stërzgjatura
Kapota e vjetër zhele u bë ndërkaq
U mblodhën gotat e
absurdi filloi me gjuhët e shumta që shpikëm
kur nga pasthirrma e rënkime të njëjta
krijuam fjalë dhe këngë të ndryshme...
pastaj secili zgjodhi kopenë e vet
dhe gurin e shpellës e bëmë
Vangjush Ziko - Mississauga, Ontario
Dëbora ra si një ëndërr prej qiellit,
ra natën kur flinim,
nuk ngjante me ëndrrat tona
të trazuara, të rrëmujshme,
as me kllapinë e ankthit
që na zë
Me vjeshtën ikën ngjyrat,
e morën lejlekët ylberin
me sqepin e tyre,
më veshi grija,
uniforma e mërzisë,
trungjet e plepave
tyta pushkësh të vjetra turke
mbjellë nga luftrat
Nuk e mbaj mend se sa herë më kishte pyetur Josh se ç'moshë kisha, por sa herë që më pyeste i përgjigjesha me një kundërpyetje:
-Sa thua ti Josh?
Ai zakonisht m'i ulte nja pesë vjet, por unë
Vangjush Saro
