1.
Frika ndaj epidemisë COVID-19 jo vetëm na mbylli brenda katër mureve të shtëpisë, por na ndau edhe nga gjithë të dashurit dhe fqinjët. Në rrugët e bllokut ku unë banoj, tani rrallë qarkullojnë makina, vetëm shihen ca furgonë postash apo
Kërkoj
dhe as vetë s'e gjej,
si një ëndërr që dot s'e kujtoj.
Kam në duar
ca fasha mjegulle
që dot s'i shpleks,
ca klithma habije,
ca gajasje lumturie
që më drithërojnë,
lule dhe plagë manaferre
që çelin,
dhe s'mbyllen.
Jetoj me lëkurën
Nëse s’ke pasur rast të ndodhesh, qoftë edhe një herë të vetme, në një redaksi gazete, s’e ke marrë vesh ç’është...
Më mbeti në kujtesë fraza, me germa të zeza, të mëdha, në dhomën e pritjes së
I gjithë fshati ishte shurdhuar. Qysh dje mbasdite në gjithë luginën malore ndjehej era e vdekjes. Blegërimat e deleve kishin ndaluar. Zilet dhe çokanet e bagëtive të imta, madje edhe të kafshëve të
Vangjush Saro
Atë ditë harboi shumë Drenusha;
dhe e humbi rrugën ndër gëmusha.
Iu qep Hiena: “Rri tek unë!
Hamë pakëz darkë edhe… gjumë.”
Pak më vonë,
më sfidues, Çakalli:
“Je me mua
përse, o Zot, nuk më linde cigan, kur shpirtin endacak më fale?
buzë lumit ku një qen shkelmohet e këmbana tymi lajmërojnë të dielën...
pranë kazanëve ku fustanet akoma të ngrohtë avuj gjinjsh
Ka ura druri,
ka ura guri,
ka dhe ura shpirti
ku s'pritet shiriti.
Vetë i ngremë,
vetë i prishim urat.
As me himnet e festës,
as me gurët e vjetër,
Mbi gabimet
dhe lotët tanë
ringremë urat
Me përjashtim të këtij viti, kur të gjithë mbetëm të izoluar për shkak të epidemisë, unë e kisha bërë zakon që gjatë vjeshtës të gjendesha në vendlindje. Nuk ua dal dot të piqem me të gjithë
Vangjush Saro
