Lehonë, u përmend nga një si pëshpërimë që jehoi arteriesh teksa gjaku i parë mëmësor pulsonte limfë prilli: “Pa shih një herë…në sqetullën e fëmijës...!”
Më herët, deri një vit më parë, vetëtinte vajzë, më pastaj - deri para disa orësh bëri gruan
Pas bubullimës
gjithnjë ka heshtje,
heshtje dhe shi
që shuan rrufenë përvëluese,
bie paqja mbi pellgjet,
era kreh krifën e qullur të barit,
than sytë e përlotur të luleve,
qielli i zemëruar platitet,
toka bëhet
Avdulla Kënaçi
1.
Na duheshin edhe katër orë për t’u nisur nga Sheshi Duomo drejt Zvicrës. Këtu do të merrnim trenin ekspres. Kishim udhëtuar për gjithë natën me tragetin e Triestes që ishte
Aida Bode
Ai hipi makinën dhe u nis. S'e dinte ku do të shkonte dhe as sa ishte ora; dinte vetem që donte të dilte. Ora! Ah, mendoi. Iu kujtua (siç i kujtohej gjithmonë) që gruaja kishte thyer një
Bamir Bebeziqi
Dy vite me radhë Brian përsëriste të njejtin ritual. Ngrihej herët në mëngjes, merrte tonjat, karremat, grepat e shkonte tek ura e shkatërruar buzë oqeanit. Hidhte tonjat e priste
ka njerëz që dinë veç të urrejnë
pa cak
pa arsye
pa shkak
nuk i njeh
as të njohin
e prandaj të urrejnë
pa e ditur as vetë përse-në
çfarëdo që të thuash
çfarëdo që të bësh
edhe kur ti fle
edhe
Kalina G. shtyu portën e madhe prej hekuri të fabrikës dhe përshëndeti rojen e përgjumur që kish zënë cepin e përhershëm dhe ndiqte me sy punëtorët. Dielli që kish nisur të shfaqej pas malit të
Zhenia është shoku i ngushtë rus i tim biri këtu në Toronto.
Kur erdhi për herë të parë në shtëpinë tonë më bëri përshtypje mbiemri i tij i famshëm Romanov. Mbiemri i carit të fundit rus të
Vangjush Saro
