Sikur mos kisha pirë ujin tënd
Në prozhmet e Moravës të filtruar,
Sikur mos kisha shkelur mbi kalldrëm
Prej dorës së korçares të pastruar.
Sikur mos isha ulur një mëngjes
Në ato bango të Mësonjëtores,
Të nxëja ato shkronja të abecesë
Të shkruara
Faruk Myrtaj
Vetë ata, djemtë, kishin ikur pa viza, pa leje nga prindërit, pa leje nga shteti të cilit i përkisnin.
Pa leje kishin kaluar dhe hyrë në shtetin fqinj, asaj nate, përgjatë një monopati të verbër.
Vendasit i pritën thjesht si të
Si tërë fëmijët, zvargej në dysheme, nisi të ecte këmbadoras, provoi të kapej diku, të mbahej te divanet e karriget si te kindat e fustanit të nënës, në tërë duart që i zgjateshin, besoi të
Kafenë e parë pi
në filxhan porcelani
me zbukurime japoneze,
i zi llumi
(si tymi i hiroshimës)
në fund mbetet.
Kafenë e dytë
në gotë letre
(jo në filxhan porcelani),
resë fluide të
Ëndrrën tonë të brishtë,
Për një fjalë dhe këngë më shumë,
E veshën me fustanin arna, arna.
Dhe e brodhën një copë herë,
Në sokakun e të marrëve.
Tu tregonin si ndëshkohet fjala e
Shtëpia, më në fund, mbeti me dritare të vetme…
Dikur, shtëpi si gjithë të tjerat: me dritare, ballkone e veranda, shkallët që zbrisnin në pjesën ballore, tri shkallë të tjera për-anash dhe nga
Ti ike krejt papritur,
një pallto që s’e veshe dot kurrë
në garderobë rri varur.
Supet ti kërrusen vitet,
veç shpirtin jo,
sikur rinohej, bashkë me to.
Në sirtarin tim të
Avdulla Kënaçi
(Bazuar mbi një ngjarje të vërtetë)
Befas, Dalin Mirakajt iu kujtua ai guri i vogël e i lëmuar që kishte sjellë me vete kur kishte zbritur për herë të parë në Kanada. U mundua të
Vangjush Saro
