(Nga cikli “Bisedë me Vetveten”)
Nuk e di sa herë ka lindur,
sa herë ka perënduar
dielli në jetën time,
lind e perëndon
duke ma hequr zvarrë
hijen,
tymin e jetës,
që e heshtur digjet.
Fjalët e Pathëna
Sa fjalë të pathëna
vdesin
Na ishte njëherë një klloun që quhej Pandimak. Atë e pëlqenin të gjithë se ishte shumë qesharak, tamam një palaço cirku. Por Pandimaku kishte një problem, atij i griseshin rrobat shumë shpesh gjatë aktrimit.
Ju e merrni me mend se pse. Por kjo gjë
Tani që e mendoj, them se në atë kohë vëllezër e motra që jetonin në qytete të ndryshme të vendit duhet të kenë pasur ndonjë si program këmbimi për fëmijët. Të paktën kështu ndodhte me ata që kisha
Eshtë fundi, shtova, fundi i kësaj bote shpërdoruar e zvetënuar në emër të pakufive ëndërruar mëhershëm. Mezi po e pranoja.
Se, në logjikën e thjeshtë, s’mund të kishte fund të njëjtë, njëkohshëm
Kyçin na e mori Jeta,
nuk hapet dera,
vetëm era e gjellëve
dëshmon se jemi gjallë,
makinat në parking
gurë nga qielli rënë
në një natë me shi
dhe stuhi,
vigjëlojnë në spitale
ëngjëjt e
Këtu ku ujërat e lumit prekin buzën veri perëndimore të ishullit ekzistonte dikur një pyll i madh. Në pranverë ky vend ishte streha e një kolonie të pafundme zogjsh. Më i spikaturi një lloj gushkuqi
Kaprolli do pak siguri,
që të shëtisë në qetësi;
i patrazuar të shkojë korijes
e të mos trëmbet nga çdo hije.
Ka marrë përsipër zonja Dhelpër,
ta zgjidhë këtë hall patjetër.
Ndaj kanë folur disa herë,
Harruan njerëzit
të qeshin
(qeshin vetëm foshnjat
dhe kretinët).
Pleqtë heshtin
(buzët e tyre cinike
humbën dhëmbët
dhe burrërinë).
Politikanët u nemitën,
bosët lëpijnë
lakminë
Vangjush Saro
