Historia e pashkruar e shtëpisë sonë

Nga: Ardian Vehbiu

Kur i pyesim të vjetrit pse jemi këtu,

Na përgjigjen enigmatikisht:

“Sepse na iku treni.”

Jemi rregulluar disi, të paktën nuk vdesim urie,

Toka na blaton pemë të varfra,

Shiut ia mbledhim ujin për ta pirë,

Plaka dhe mamí kemi me bollëk,

Por frika se gjendemi këtu gabimisht

Askujt nuk i tkurret. Të vjetrit dëftojnë

Diku tutje me gisht, dhe thonë:

“Po të rrëmoni atje, do të gjeni

Trasenë; atje kalonin atëbotë shinat

E hekurudhës. Trenat vinin dhe iknin

Duke iu bindur tabelave. Kësaj strehe

Që ne sot i themi shtëpi, dikur i thoshin

Stacion.” Ne vihemi të gërmojmë,

Zhgroposim brinjë të udhës së hekurt,

Vrasim mendjen si mund të luajmë

Me to. Të vjetrit thonë:

“Kur erdhëm këtu atëherë, e gjetëm

Stacionin bosh. Treni i fundit kish ikur,

Kish lënë pas veç shina.” Të vjetrit

Rrëfejnë ditënetët e kaluara

Në pritje. Tek ajo pritje, edhe hutimi

I kujt do të mbërrinte më pas,

I kujt nuk e pyetën dot kur pritjen

E sanksionuan si qytetërim.

Të vjetrit refuzojnë të thonë

Për ku ishim nisur ne motmot, ose ngatërrohen,

Me vete, flasin për stacione të tjera,

Shtëpi të tjera, trena të tjerë, që u binden

Tabelave të tjera.

Të vjetërve kujtesa u është vjetruar

Tashmë, kujtesën ua ka mbuluar dheu.

Të vjetrit tani përtojnë të luajnë nga vendi.

Dhe ne, brezi i gërmuesve,

Nuk dimë kujt do t’ia tregojmë gjithë ngazëllim

Zhvarrimet tona të përditshme.