Penda e artë!

Nga: Zija Çela

Në fund të atij viti, bashkia vendosi të nderonte me “Mirënjohjen e Qytetit” tre qytetarë, një urbanist, një sportist dhe një shkrimtar. Për dy të parët s’i kujtoj mirë trofetë, ndërsa për shkrimtarin ishte Penda e Artë.

Kur kryebashkiaku e ftoi për ta marrë, tim shoqi ia servirën stilografin në një tabaka. Ai ia hoqi kapakun, e kundroi një grimë dhe u kthye nga salla, që ishte përplot. Kushedi përse, duke identifikuar kolegët e tij, e shëtiti vështrimin andej-këtej. Pastaj e fiksoi në radhën e parë. Aty ishte ulur Qerim T., rivali që kishte qenë gjithashtu kandidat për çmimin. Një flakë e verdhë, si e ushqyer drejt e nga acidet e tëmthit, që s’janë tjetër veçse zjarr në gjendje të lëngët, valavitej në sytë e tij. Unë kisha bindjen se po përvëlohej nga zilia. Por im shoq, me gjithë isharetet që i jepja, pati tjetër hamendje. (Se mos ishte hera e parë!) Atij iu duk se në sytë e kolegut përhidheshin reflekset e florinjta të pendës. Me këtë shajni në kaploqe, nisi të fliste: “Unë nuk jam këtu për ta marrë këtë trofe, jam për ta refuzuar. Çmimi i takon Qerim T-së.”

Për një hop, i pamësuar me gjeste të tilla, publiku u step. Pastaj shpërtheu në duartrokitje shpërblyese. Pas njëfarë ngurrimi, i nxitur sërish nga humbamenoja im, Qerim T. e pranoi trofeun.
Afërmendsh, unë edhe në shtëpi e mora me vete shtrëngatën. Ai e ndjeu dhe m’u lut të qetësohesha. Po zarfin me çekun ç’pate që ia dhe?! shfreva gjithë maraz. Shkon bashkë me stilografin, u përgjigj. Po në krahasim me xhepin tonë, ia plasa troç zemërimin, ai njeri firmos çdo muaj trefish në bordero. Atij që ka i jepet, buzëqeshi, kush ka pak, i merret edhe çfarë ka. Pastaj kujtohu pak, kujtohu, zonja ime. Ti vetë ke dashur që ndonjë ditë t’i qëroje hesapet me Qerimin. Ja, zëre se e bëra unë për ty.
Në këtë pikë nisa të pajtohesha disi. Po, kisha dashur t’i qëroja hesapet me Qerimin. Tekefundit, nuk më pëlqenin as librat e tij. Ai sikur i pomponte tekstet me bulçì, fraza të fryra me fjalë dhe boshe në brendi. Ndërsa, mbi të gjitha, s’ia honepsja dot dyfytyrësinë. Përpara syve i lëpihej “autorit të papërsëritshëm” (cilësimi i tij për tim shoq), ndërsa pas shpine e kafshonte me dhëmbë e dhëmballë.

Por gjatë natës pata edhe brerje. Si i thonë ndryshe, thyerje e pendesa. Mos isha gabuar në përshtypjet e mia? Se vërtet, të nesërmen mbrëma, televizionet lokale dhanë një njoftim befasues. I prekur nga gjesti i tim shoqi, mbas njëzet e katër orësh, Qerim T. nuk kishte mundur ta mbante më tej stilografin dhe ia kishte kaluar një kolegu tjetër, për të cilin kishte vlerësim. Pastaj ndodhi jo vetëm çfarë nuk pritej, por as çfarë mund të përfytyrohej. Zemërgjerësia e laureatit të parë kishte qenë aq ndikuese, sa për disa ditë trofeu kaloi dorë më dorë mes shkrimtarëve. Madje lajmet për stafetën vërshuan edhe në Facebook. Derisa një dramaturg me pamje murgu e ktheu në derën e autorit, të cilit i qe taksur fillimisht.

Edhe sot e kësaj dite në shtëpinë tonë ndodhet. Diku nëpër sirtare, ku janë certifikatat dhe shenjat e çmimeve të tjera. Im shoq (M’u thaftë goja, m’u thaftë, sa herë i kam thënë “Humbameno!” kur ia hidhnin, ndërsa ai nuk ndihej, vetëm shkruante e shkruante!), im shoq pra, ka ndërruar jetë tashmë. Por edhe unë u dëshmova e fortë. Sa qe gjallë nuk i tregova se stilografit, që na e kthyen më në fund, i mungonte një pjesë, madje më e vogëla, pikërisht penda e artë.

Tiranë, 27 gusht 2018