Letërsi

E mërkura e përhime - Nga Ndue Ukaj

Nga: Ndue Ukaj

Mosmarrëveshja e përhershme

si kjo e mërkure gri

rrëshqet para këmbëve të mia.

Kur Eva takoi gjarprin

dhe pa mollën-

ajo u shastis

dhe u shtang nga tundimi.

Prandaj çdo gjë është misterioze:

koha që rrjedh si një lum ngjarjesh

dhe balsamos kujtime në një arkiv gri.

Kështu ishte dje - dhe kohët thonë-

kështu do të jetë edhe nesër

Në një ditë si kjo

kur mosmarrëveshja e përhershme

çon krye

dhe dëfton:

Sytë tanë që nga gjeneza

i ka përvetësuar ajo mollë.

Sot më duket gjithçka gri,

si atëherë kur gjyshja më hidhte hi në kokë

dhe më thoshte:

“hi jemi kânë dhe hi kemi m’u bâ.”

Por fjala që digjet

a mund të kthehet në hi

dhe të krijohet një feniks fjalësh mirësie

për të spërkatë krejt botën me dashuri?