Zbulesa - Nga Ndue Ukaj

Me kalimin e kohës kuptojmë gjithnjë e më shumë:

misteret që na rrethojnë

njohjen e paktë të vetvetes

njeriun që sillet përreth nesh

dhe një urë që kurrë s’e kalojmë.

Me kalimin e kohës kuptojmë gjithnjë e më shumë:

dëshpërimin pa krah,

yjet që bien nga qielli dhe shkrihen në duart e njoma të tokës.

Është natë dhe errësirë,

por unë refuzoj të shkruaj skica dëshpërimi,

sepse njoh mrekullinë e dashurisë

gëzimin pa kufij sa herë shikon lart kah qielli

dhe si zogu në fluturim

spërkat mirësi.

Hija jote shtegton rrengjeve të pikëlluara

mbi kodrat e mjegullta,

si varkë e zbraztë në qetësinë e valëve

dhe askund s’e sheh pikën e kthimit,

as rrëfimin e grisur të shpirtit tënd.

Unë s’dua të vizatoj skica dëshpërimi.

Ato i bëjnë gati

ata që rrinë me gurë në duar dhe gjuajnë

si turma që përherë di të kryqëzojë.

Sot e përgjithmonë,

me gishtat e lënduar - dua të vizatoj skica dashurie.

Prandaj e shtrydh lapsin dhe u marr ngjyrë luleve.

Matanë dallgëve të shoh ty me lutjen tënde,

melankolinë që prek shpirtin

si rrezja e diellit trupin tënd të ambël.

Po - me kalimin e kohës kuptojmë gjithnjë e më shumë

për mistere që na rrethojnë

njohjen e paktë të vetvetes

njeriun që sillet përreth nesh

dhe një urë që kurrë s’e kalojmë.

(Nga libri “Gjithmonë diçka mungon”, 2017)