Letërsi

Gracka e dhimbjes - Tregim nga Albana Lifschin

Albana Lifschin

Ajo kishte gjithë mëngjesin që vërtitej nëpër shtëpi sa në një dhomë në tjetrën me një shqetësim që s’e linte të përqëndrohej në asgjë. I dukej vetja si ajo flutura e plagosur që përplasej nga muri në mur duke u përpjekur të mos binte poshtë.

Mbartte një merak të madh që nga mbrëmja që s’e kishte lënë të flinte.

Kishin folur pak, pasi ai kishte dalë nga spitali, ku kishte vajtur për të bërë disa testime të reja. “Qe i rëndë dhe vazhdoi dy orë, kishte thënë, - ndihem i këputur, por s’kam ç’të bëj, duhet të kthehem përsëri në punë”.

Ajo kishte vënë në vend receptorin duke lëshuar një psherëtimë të thellë. Nëse ky njeri kthehet përsëri në punë sot, në mes kësaj dëbore e këtij të ftohti, nesër do të gdhihet i sëmurë.

Kishte kohë që ndjente një lidhje të fortë shpirtërore me atë njeri. I qe bërë papritur shok, mik e gjithçka që asaj i kishte munguar në vite. Mendimi se mund ta humbiste një ditë e tmerronte. Dita mbaronte shpejt, ndërsa nata vinte me ëndrra të frikshme … Ecte nëpër ca tunele të errët ku nuk hynte as edhe një rreze drite. Nga pas e thërrisnin zëra për t’u kthyer, klithje që e paralajmëronin se po martohej me vdekjen. Ajo trembej, kthente kokën, por pastaj mbyllte veshët e vraponte përpara në errësirë duke shkelur mbi pellgje lluce. Në tunel mbi kokën e saj fluturonin duke përplasur krahët korba…

Mëngjeseve hapte sytë me mendimin që kishte vënë kryet në gjoksin e tij dhe i gjithë ai makth nate tretej.

Qenë ulur në kafenenë e tymosur. Ai ndjente se si tensioni i kafshonte zemrën, por kafenë e përnatshme s’e ndante kurrë. Kafen dhe cigaren. Ajo vështronte fytyrën e tij të hequr, dëgjonte kollitjen e tij e i kujtohej ajo antireklama e duhanit ku tymi merrte formën e një gjarpëri e sulmonte mushkëritë dhe zemrën.

- Mos më shiko ashtu, se e shijoj shumë dreqin. E shijoj vërtet, - thoshte   ai ndërkohë që cigarja i digjej midis dy gishtrinjve.

- Këtë kam. Këtë edhe ty, që më largoni mërzinë.

Kirurgu i kishte sugjeruar t’i nënshtrohej një operacioni që s’duhej shtyrë pasi empfozima kishte avancuar shumë. Ajo nuk e kishte dëgjuar ndonjëherë këtë term mjekësor. Nuk arrinte të kuptonte se si mund të digjeshin mushkëritë ashtu. Gjyshi i saj e kishte pirë duhanin gjithë jetën e tij dhe vdiq pas të nëntëdhjetave, por jo nga mushkëritë. Vështronte fytyrën e tij të bardhë, flokët biond, dhe fijet e para të hirta të mpleksura me to, që çuditërisht s’i kishte vënë re më parë

- Nëse operohem tani, më jep garanci doktor? E kishte pyetur ai duke e vështruar në sy.

- Ëëë…, kishte nisur përgjigjen bluza e bardhë, por ai e kishte ndërprerë me një lëvizje të dorës.

- E kuptoj doktor, po të kaloj përtej atij korridori, nuk di në dal s’andejmi me këmbët e mia.

Ai qe brenga e saj. Pse e kishte njohur këtë njeri? Që të vuante?  Kishte patur nevojë për dashuri, por dashuria nuk erdhi vetëm. Përdore kishte sjellë dhimbjen.

- E do këtë djalë? e kishte pyetur tezja.

- Po.

- Po pse nuk je e lumtur atëhere? Dashuria mendohet t’i bëjë të lumtur njerëzit

- …ka probleme, tha ajo duke e kapur veten të thoshte pikërisht atë që nuk donte të thosh.

- Probleme?! Pse duhet ta nisësh jetën tënde me probleme? Ke nevojë t’i bësh problemet e një tjetri, të tuat? E kuptoj kur ato lindin gjatë martesës, por të martohesh me problemet e tjetrit, kjo s’është punë e mënçur, kishte konkluduar ajo krejt gjakftohtë sikur po jepte leksion në auditor.

Qe penduar që foli. Iu duk sikur e tradhëtoi të dashurin e saj, por s’kishte mundur t’i ikte dot grackës së dhimbjes. Ishin tërhequr drejt njëri tjetrit si dy copa magneti e s’ndaheshin dot.

Flisnin e flisnin pa kuptuar si iknin minutat, orët… Askënd s’kishte dashuruar si atë. Askush s’e kishte përkëdhelur si ai. Ajo në duart e tij qe si një kukull me butona. Fëmija shtyp butonin dhe kukulla përgjigjet pikërisht siç do ai…

- Ç’farë po bën tani?

- Po të puth ty.

-  Ku?

- Tek gusha.

- Po pastaj?

- Tek faqja.

-  Tjetër?

-  Tek balli, sytë…

- Tjetër? Tjetër, ku?

- Tek buzët! Thoshte ajo duke mënjanuar kokën, ashtu siç bën një çupëlinë e përkëdhelur që i kanë mësuar përmendësh një vjershë dhe e duartrokasin pasi ajo ka mbaruar së recituari.

Qe një lojë që u jepte kënaqësi të madhe të dyve.

- Shpirti im… Pëshpëriste ai më së fundi dhe heshtte. Heshtte edhe ajo. Vinte gjithnjë një moment kur fjalët e thëna përcilleshin nën lëkurë, në ndjenja.

Në një mëngjes të tillë dashurie kishte rënë celulari i saj. Në ekranin e vogël qe shfaqur një numër i panjohur.

- Nuk e njoh këtë numër, nuk e njoh, nuk e marr…kishte thënë ajo e pakënaqur që ai telefon i panjohur i kishte ndërprerë bisedën me të dashurin.

- Merre, e këshilloi ai.

Një zë gruaje me theks rus e solli në vete. Qe doktoresha tek e cila kishte qenë një javë më parë, për një vizitë rutinë. I kërkonte të vinte në klinikë për të përsëritur testin. Përse?

- Ka dalë pozitiv.

- Pozitiv? Për çfarë? Nuk kuptoj.

Doktoresha qetësisht i spjegoi që trupi i saj mbartte qeliza kanceroze me predispozicion për t’u përhapur. Ndaj një test i dytë, për siguri, do të qe i nevojshëm. “Qëndro në telefon të lutem, sekretarja do të të japë ditën e vizitës tjetër.

- Ok, tha ajo që në të kundërtën, krejt e hutuar, kishte mbyllur celularin.

- Çfarë testi qe pozitiv?

- Asgjë, ndonjë budallëk me brirë. As nuk e di fare se ç’më tha. Nuk ka se si.

-Edhe ti?!! Sa mirë i paskemi punët, o shpirt! Kishte thënë ai duke nxjerrë paketën e cigares.

* * *

Atë mëngjes qe lëshuar në kolltukun e saj, e këputur, e prerë. Nga dritarja përballë dukeshin degët e pemëve që vjeshta po i zhvishte dalëngadalë.

Çuditërisht një gjethe e madhe ishte ngjitur pas xhamit të dritares. Qe në formën e një zemre me ngjyrë floriri. Kishte patur shi me erë gjithë natën dhe gjethja qe përplasur në dritaren e saj e kishte mbetur aty. Iu kujtua gjethja e O’Henrit. Gjethja e jetës ishte ende atje. Jo e gjelbër, por e verdhë. Në momentin që xhami i dritares do të thahej, ajo do të binte mbi parvaz, pa jetë.

I qe lutur Zotit të mos ia merrte njerëzit që ajo donte. Të merrte atë më mirë. Dhe i u duk se zoti e kishte dëgjuar. Jetojmë sikur s’ka vdekje, sikur s’ka patur kurrë, sikur s’do të ketë kurrë, sa kohë që ajo s’ka të bëjë me ne. Dhe kur afrohet… Zot, ç’farë po them kështu? tha me vete dhe zgjati dorën tek filxhani i kafesë. Celulari vazhdonte të binte e ajo ishte ende në një pus të thellë. Kishte harruar që ajo qe koha që e telefononte ai.

- Si je sot?

- Mirë.

- U vonove, prandaj pyes.

- Ah, në fakt sapo dola nga dushi.

- Ok shpirt, vishu se mos ftohesh, se të marr më vonë.

Ajo buzëqeshi e mbështeti receptorin në faqe. Me një ndjenjë hareje në shpirt iu afrua dritares dhe mbështeti ballin mbi të.  Iu bë se pa buzët e tij t’i afroheshin buzëve të saja. Mbylli sytë.

“Shpirti im, erdhe?”

Mendimi i një testimi të dytë për një sëmundje fatale kishte humbur kuptimin.

(Nga libri “Magjia e një zëri”, 2008)

©Albana Lifschin