Me një hap në Elbasan - Nga Fatmir Terziu

E vizitoj qytetin tim. Ndjej

aromën e rrugëve të kohës sime të shkuar,

sjell nëpër mendje kujtime

të gjitha lojërat e improvizuara,

shoh sot dyqanet e reja moderne me emërtime të çuditshme,

rrëmoj në mendje për t'i kuptuar,

sipas syve,

jo të gjithë të drejtëshkruar,

prerje në zemër

rrugët e qytetit në kujtesën time të vjetër të çartur

janë të vetmuar.

Hap i së shkuarës në “Spahikore”,

“Rema” gurgullon poshtë me një zhurmë therëse

daj Sifi zgjat duart në sytë e mi dy gurabije,

berberi Hasan, zhvidhos një makinë qethëse,

dy shitëse, Xheje dhe Xhije, bëjnë miradije,

ditëlindjen e një mbese,

sytë ua bëjnë këmbëve me dije,

për të shuar etjen pas një kthese

ku ende duken gurët e një xhamije,

si shenjë ndjese.

Shtoj një hap në Elbasan, eci si i dehur,

nga Stadiumi rrugët janë ngjeshur nga trafiku.

Njerëzit nxitojnë, të etur

nga malli që shuajnë, qëndrojnë pranë,

për të hequr qafe peshën e mbetur

nga vitet në mërgim që mbajnë.

Lulet e mimozës tek shatërvani shkelen, shpërndahen,

aroma e tyre shpërndahet me vesë aty pranë

ku disa fotografi të ndera thahen.

Më pas është koha kur qyteti zgjohet

në një ditë të ndritshme

dritat e rrugëve u zbehën papritmas

këmbët ndalen tek “Skampa”

dhe dëgjojnë pesë goditjet e Sahatit rishtas

që në një frymë përkore

kundërshtojnë shpejtësitë e çuditshme anarkike

që shihen pas shenjave rrugore.

Largohu nga rruga!

Këtu është një tezgë e ngarkuar me perime

një tjetër më tutje me banane,

me domate, perime e të gjitha llojet e specit,

dy nëna me dy karroca fëmijësh,

hapat e tyre nxitojnë,

për të kapur çmimet e tregut të mëngjesit.

Në trotuar në kryqëzim, qofte të ndryshme

janë duke u skuqur për punëtorët e ndërtimit të një kulle

që dëgjojnë para ish-godinës së Bashkisë

“Zhvillimi është i shpejtë, i përshpejtuar, i qëndrueshëm”

për sa kohë që gjithkush është i gatshëm të lëvizë,

një zë që mbetet i pakuptueshëm.

Pastërtia e qytetit është e garantuar: pirgje cigaresh

dhe lëkurash të pështyra fara luledielli

janë marrë me kujdes, nuk ka mbetur asnjë pas,

nga brigada e pastrimit të Parkut “Rinia”

hije, silueta që ngjiten pranë pemëve,

deponitë e mbeturinave dhe kanalet e betonta

sytë e ngulur në tokë,

me mjeshtëri përplasen dominotë,

duke mbajtur cungët me piskatore të improvizuara

pensionistët në çdo kohë.

E djeshmja nuk shihet. Struket

në gërryerjet e shiut mbi banesa të mbytura nga telat,

do të jetë në mes të ditës çdo moment,

trafik i pamëshirshëm,

nxitur nga kërkesat e punës. Harta e ristrukturuar

mes Ullishtes, Labinotit, Bradasheshit

drejt Urës së Shkumbinit dhe Godoleshit,

është depozituar në një zyrë që shqyrton hallet,

si një zemër e operuar me pasazhe të errëta

ku rrjedha bllokohet, pastaj ndalet.

Karavelije, Dylgjerhysen, Xhamiqebire,

Spahikore, Qevanbeje, Namazgja, Belerbej, Bobolle. . .

çfarëdo që topografohet shkund çdo lloj ngjyre

që të pushtohet prej kësaj kohe,

dhe Njeriu i lirë, i harruar përtej genit

ka varrosur vetë tokën nën këmbë,

për të mos ardhur në pikën e të qenit,

ka shtuar edhe në Krastë flakët,

e jeta mbetet si një fije e zverdhur

aty ku dhe toka për varre është bërë kaq e pakët.

Zyrat e funeraleve janë duke u shtuar,

supozoni se për çfarëdo arsye njeriu nuk është varrosur në Elbasan,

dhe në mëngjes, ose në një kohë tjetër

shpirtrat nostalgjikë vijnë duke kërkuar, duke shkulur flokët

dhe nuk e njohin më qytetin e tyre të vjetër,

ku është ai qytet i braktisur pos së vërtetës,

me shenjat, shkarravitjet, gëzimet, vuajtjet patjetër,

prej lëndimeve të jetës?

©Fatmir Terziu