* * *
Pllakosi vapa,
siç pllakos mërzia,
palmat e shushatura,
as marrin frymë,
as shushurijnë,
vala e detit
mbi gjoksin tim psherëtin,
djersijnë mendimet,
kripa e tyre m’i zbardhi vetullat,
thinjët m’u nxinë,
pres
…është një vajzë e zhveshur
që ka humbur udhën në mendjen tënde
dhe duhet t’ia mbulosh trupin e brishtë
me vargjet e tua
derisa ti të mbetesh lakuriq
aq shumë
sa të mos kesh më frikë nga i ftohti…
dhe për të mos e lënë vetëm
duhet të
Trokiti përsëri e diela
si endacaku hebre i përjetshëm
mbuluar me pluhur
dhe djersë.
Ekranet s'u lodhën së mbllaçituri
tallavatë dhe kronikat e javës
(nuk bëmë një ditë pushim
siç bëri Zoti
Ma në fund, mbas njizetepesë vjetësh në Amerikë, e gjeta nji punë qi e due fort: shkrimtar në kompaninë e çokollatave dhe të akulloreve me emnin “Hilliards”. Se des e di, po se bahem shkrimtar në
takova një shokun tim të vjetër
që i ka lojtur mendja
qëkur i vdiqën prindërit
dhe i duket sikur i takon çdo ditë
por ai beson se i takon, bisedon me ta
shëtit
dhe kjo e bën të gëzuar e të
Duelet klasike u harruan,
nuk ndeshen më as kalorësit,
as titanët me perënditë.
Në heshtje ndeshen
njerëzit, partitë, shtetet.
Koha sekondante indiferente
numëron vitet hapa,
respekton
Në mes të sheshit keni mbetur vetëm,
Mbi pllajën e betontë dhe smog,
Monument për turistët, shkrepje aparatesh,
Azilantët që kërkojnë një qoshe vend...
Një heshtje-mort mbëthen grykët e
mbase do t’i shkruash ti poemat e mia
kur unë të mos jem më…
diçka do të ndodhë kur t’i vësh pranë
shpirtin tim
dhe
mendjen tënde
e pamundur të mos ndodhë
se fundja njerëzore janë
edhe
Vangjush Saro
