(Kushtuar brezit të humbur të artistëve, që për "arsye politike” skena nuk i pranoi kurrë)
Ishte një mëngjes si gjithë të tjerët. U ula me përtesë në tavolinën time në cep të kafenesë dhe kamarieri më solli kafen, pa pritur porosinë. Kam kohë që
prindërit prej vitesh jetojnë në botën tjetër
në botën e vërtetë
çdo përvjetor unë vë fotografinë e tyre
në murin virtual
të shtëpisë sime virtuale
ndez qirinj virtualë
i kujtoj virtualisht
përlotem e qaj
rrethuar nga zemra të thyera
çdo ditë lindet skllavi i parafundit
dhe në prangat e tij komode
në Koloseun e Liliputëve
shpresa ime për vullnete të lira
i dorëzohet fundit…
për të ardhmen e tij
gjithnjë do të vendosë një
Jashtë binte një shi i imtë pranvere që të detyron ta marrësh çadrën me vete. Por tash shiu ka pushuar.
Unë dhe im vëlla jemi brenda në kafene. Jashtë kafenesë, është njeriu me dy çadra. Kafeneja
Në një nga kryqëzimet afër qendrës së Tiranës, diku aty afër monumentit të Skënderbeut, Heroit tonë Kombëtar, u këmbyem me një nga bashkëpatriotët e mi. U mata t'i flisja, por ai uli sytë i
Ishim një datëlindje
(këtë e di) - 1971
kur na thërrisnin për analiza
dhe parametrat e detyruara
në para-ushtri
edhe kur vinim baste
buzë lumit
kush do e hidhte shurrën
sa më larg
flakërimit
Golden Armor (Mburoja e artë), është vëllimi poetik me të cilin paraqitet kësaj here para lexuesve në gjuhën angleze, Armenida Qyqja, prozatorja dhe poetja me banim në Vancouver të British Columbia
Erdhi prapë pranvera,
s'është hera e parë që vjen,
çel vargu lulet e blerta
mjaltë përzjerë me helm,
çel kopshti i shpirtit petalet
me ngjyrat e ëndrrave çel,
vyshk ngrica papritur
Vangjush Saro
