mes parqeve të pafund të këtij qyteti
zonja Përditshmëri mbjell pranverat dhe vjeshtat
në të njëjtën pemë...
turma i gëzohet hijes së saj
e unë
sa më shumë rralloj cigaren
aq më shumë ndjej mungesën
e aromës së luleve...
©artangjyzelhasani
Te muri i krisur i këtij pesëkatëshi
u shkruajt rrashta ku ra shejza
zemra zbulesë e kartave
suva që djersin bie peta peta
për vitet e ikura shkallare me djejza
kullonin ditët si mebranë e lotit
dritares përvidheshin orët
e statujës së
Mos më thuaj…
Që shpesh jam e pa kuptueshme
zgjohem në mesnatë pa shkak
flas për gjëra të çuditëshme…
dëgjoj muzikë pa pushim
kërkoj gjithmonë diçka pa emër
që t’i jap frymë e
Faruk Myrtaj - Toronto
Sërish i kishin thirrur në Evropë.
Thanë po. S'mund të thoshin Jo. Nisën të bëheshin gati. Për atje.
E dinin, kur i thoshe “Po” Evropës, tërë ditët gjer të arrinin atje
VAPA
Pllakosi vapa,
siç na pllakos çdo ditë mërzia,
panjat e shushatura,
as marrin frymë,
as shushurijnë,
duhma e dheut psherëtimë,
qytetin mbështjell e hirtë zalia,
djersijnë
- Kjo histori nuk duhet të vdesë - tha Ana - Sepse po e le ti të vdesë, askush nuk do ta marrë vesh se pse ti nuk e shite shtëpinë tënde të vjetër në Tiranë. Dhe askush nuk do ta marrë vesh se
1
nuk i pamë gjethet kur ranë
ishim shumë të zënë
po flisnim për degët e thyera
2
se ne kurrë s’kemi kohë
të shohim gjërat ndërsa bien
gjethet në vjeshtë
a veten në dashuri
s’kishim parë
Faruk Myrtaj - Toronto
I kthyer nga Parisi, e takoi në kafenenë e vogël pranë bllokut të pallateve ku ajo kishte jetuar më parë. E dinte, regjisorja kishte nisur të shkruante kujtimet. Kishte
Vangjush Saro
