Një vit plot, ditë më ditë, pasi u regjistrova në këtë qendër të kujdesit për pleqtë, më kapi një farë mërzie. Jo për ata që kujdesen për ne. Jo, jo,ata janë si shpirt. Më trajtojnë sikur të isha babai i tyre. Diçka tjetër ma turbullon
Ka kohë që dua t'i bëj një portret të plotë atij njeriu. Dhe prandaj, për ditë të tëra me radhë më është dashur të zë këtë qoshen e oxhakut te “Panera bread” në Stoughton. Këtu kam mundësi ta shoh këtë burrë të heshtur për dy orë rresht.
Jorgji dhe Liza po bëjnë vite që kanë dalë në pension. Marrin një pagë fare modeste dhe atë ditë që e fusin në kuletë shkojnë shpejt në shtëpi dhe bëjnë hesapet për muajin që vjen. Në krye vendosen
U thinja
duke pritur kometën
dhe magët.
Çdo vit lind
një kukull e artë
në një djep me kashtë,
stolisur me kometë inkadeshente.
Magët modernë
kanistrat mbushur me fjalë
lyer me ngjyra
Para pak ditësh, nga Botimet Jozef në Shqipëri është publikuar vëllimi me 14 tregime të zgjedhura i autores shqiptaro-kanadeze me banim në Vancouver të British Columbia, Armenida Qyqja, me titullin
Ajo zonja në anën tjetër të telefonit më thotë se është sekretarja e doktoreshës sime. Më ka zënë pak ngushtë se unë jam në nevojtore duke kryer nevojat e mia. Po, gjithsesi i përgjigjem se
Mesha e së dielës
mbaroi
temjani më mbështjell
si ëndrra somnambulin.
Sytë e shënjtorëve
zhbirojnë shpirtin tim
(a u pastrua vallë!).
Qyteti indiferent
tymos
dhe pi kafe
nën tenda
Ai që kam përballë është një financier i kompanisë që menaxhon pensionin tim të dytë. Do të më këshillojë se kujt duhet t'ia lë unë paratë trashëgim kur të vdes, larg qoftë, do të thoshte nëna ime që
Vangjush Saro
