Qyteti dhe Betoni
Po ‘këndon’ Betoni, ditë e natë një këngë;
merr frymë Qyteti përherë e më rëndë.
“Pse nuk fle?” I thotë një Dru i vetmuar.
“Dhe gjumin të tjerët ta kanë në
mbaje dorën kur kryqëzon një artist
ti trim i çartur pas beteje
ti duartrokitës i djeshëm
brohoritës i zellshëm në kishat që s'bëzanin...
sikur një emocion të vetëm të të ketë falur
të ka bërë ta duash e ta urresh
të ka përlotur dhe të ka bërë
Faruk Myrtaj - Toronto
Mos bëni naivin. Vërtet besoni se Leonardo da Vinçi e zgjodhi rastësisht dritën e muzgut për “Darkën e Fundit”?! Të rastësishëm në rrethanat me art të aplikuar mund të jemi
…që syrin ia shkel atij që rri pas meje…
strehë e fundit e kujt s’mundi…
vdekje, dehje a çfarë je
a më pranon si bujtës të një nate të vetme?
më prit pra ti prehje…
po vi të të lodh
ma
Festohej dita e punëtorëve dhe ne nuk kishim shkollë. Dihej, në fshat kishte vetëm kooperativistë, megjithatë ne festonim duke brohoritur për klasën tonë punëtore që na udhëhiqte në shtigje të
E dyta pasdite që e gjeja të vetmuar në të njëjtin stol, te parku Marlee Avenju, 49, mbështetur me të dy duart, që i dridheshin mbi dorezën e fildishtë te bastunit fringo. Dukej i ngurosur në
e gjatë shumë kjo udhë e jetës së shkurtër
ndërprerë nga ëndrra në ëndërr
këputur nga zgjime mediokre
banale si rutina
më lodhi rrugëtimi i lehtë drejt të nesërmes
i rremë si leximi i fatit në
Vangjush Ziko - Toronto
Vjeshta
me kostumin lara-lara
qepur me gjembat e dëllinjës
më kujtoi karnavalet
dhe fëmininë që gënjehej
se jeta ka vetëm një stinë,
atë të
Vangjush Saro
