Qershitë janë pjekë dhe s’janë të ambla si vitin e kaluar.
Babai im thotë se sivjet pranvera ishte e vonuar,
por mua s’më pëlqen ky konstatim.
Atëherë hapa dritaren dhe pashë gjethet e njoma,
ato ngjyra magjike si melodia e kërcimit
- A do vish të më takosh? - tha Flora.
- Po, patjetër do vij, më ka marrë malli për ty, ka dyzet e kusur vjet që nuk të shoh- i thashë mikeshës sime të hershme.
- Kam edhe ditëlindjen - tha.
Vajta te dyqani i luleve dhe bleva një buqetë me
1
Fryn erë e dimrit, fishkëllen si bishë
Që nga Gjykatë e Lartë në Parlament.
Tirana gdhin, aq pabesisht e hijshme,
Sa s’di ç’ta marrësh, delir apo qytet.
Zgjohet sërish, me atë emër të
Herën e fundit kur u takova me mjekun e familjes iu ankova që diabeti më kishte lëshuar në një apati që më nervozonte. Ajo nuk isha unë dhe duhej t’i ikja pa tjetër asaj gjendjeje. Mjeku më shtoi
Sikur të mos ishte pranvera, me siguri unë nuk do të jetoja dot kaq gjatë. Përse? Po ua them menjëherë. Poshtë dritares nga ana veriore e pallatit ku banojmë, është fusha e shkollës së mesme. Në këtë
jetojmë në një kohë vulgare
ç'të bëjmë?
duhet ta shtyjmë për hir të vargut
jemi pak
dhe më pak do të mbetemi
merremi ende me zogj dhe drurë
një racë me gjak të kaltër
që po bëhet
Baca urtak bëri një fotografi me Danten, shkroi një epitaf në një përgamenë prej lëkure dhie, që e kishte përgatitur me duart e veta, kur po bëhej gati të nisej nga Shqipëria për në Itali, e
Tregim
Nuk kisha asnjë dollar në xhep. Dhe më pihej, më pihej shumë. Ma kërkonte trupi, ky trupi im nëntëdhjetë e nëntë përqind alkool dhe çfarë mbetet kocka. Prandaj e mora Xhejmsin në telefon që
Thoma Gëllçi
