“Bisha e ndërtimeve” është përsëri e uritur në Tiranë - Nga Ruben Avxhiu

Ruben Avxhiu

Jam kurioz se sa do të mësojmë se cilat firma ndërtimi e biznese do të shfrytëzojnë hapësirën e krijuar në Tiranë nga shembja e Teatrit Kombëtar.

Aty mbase mund të mësojmë se kujt nuk guxon t’ia vonojë më projektin kryeministri i Shqipërisë. Le ta anashkalojmë pak këtu kryebashkiakun Erion Veliaj se duke pasur parasysh sa akute u bë kjo krizë, duke sjellë së fundi edhe kundërshtimin e vonuar por shumë të qartë të Bashkimit Europian, nuk ka dyshim se ky akt nuk mund të ndërmerrej pa vendimin, miratimin, madje këmbënguljen e Edi Ramës.

Dhe kjo është akoma edhe më shokuese, që politikani, i cili ka grumbulluar më shumë pushtet se askush tjetër në historinë e Shqipërisë që prej Ramiz Alisë në vitin 1990, nuk guxon, jo të anullojë, po as të modifikojë një projekt zhvillimi, pak metra nga zyra e tij, që të mund të zbuste disi konfliktin për këtë ngjarje.

Si ka mundësi që një njeri, i cili gëzon pushtetin absolut dhe personal, në qeveri, në pushtetin lokal, në forcat e rendit dhe në institucionet juridike, në parlament e madje edhe në një masë të madhe të popullsisë, në shumicën e medias dhe mes diplomatëve ndërkombëtarë, e përsëri nuk guxon as të modifikojë një projekt zhvillimi.

Mbase nëse bëhen një ditë të njohur emrat e bizneseve që nuk presin dot pa filluar aty, mund të mësojnë se kush e tërheq nga veshi të plotfuqishmin e Shqipërisë. Kush ia përqesh dhe injoron batutat dhe tonin e vetësigurtë folklorik që përdor në komunikimet publike, kujt ka frikë t’ia hedhë ndonjë pikë nga dallgët e qesëndisjes që ua lëshon komentuesve në rrjetet sociale.

E shkruaj këtë si dikush që nuk ka pasur emocione të zjarrta lidhur me ndërtesën e Teatrit. Si çdo njeri i arsyeshëm kam thënë po mbaje këtë që ke dhe ndërtoje edhe një të re. Ka kaq shumë katrahurë në Tiranën urbane sot, saqë bashkëekzistenca e dy ndërtesave teatrosh, një e re e moderne dhe një e vjetër dhe historike do të ishte një konflikt i papërfillshëm.

As nuk jam prekur dot, si janë prekur shumë të tjerë nga emocionet e aktorëve që kanë qenë kundër prishjes. (Shumë të tjerë kanë qenë pro ndryshimit të propozuar nga qeveria). As nuk më është dukur se bashkimi me opozitën e ndihmoi kauzën e tyre. As nuk do të kisha dalë në protestë po të jetoja në Shqipëri.

Ajo që e bën të padurueshme sagën e Teatrit fillon dhe mbaron me kryeministrin e Shqipërisë. Me të vetmin njeri që ka pasur luksin të gjejë një zgjidhje të ndërmjetme që ia heq opozitës një kartë që ka simpati të gjerë duke e lënë selinë, ashtu si kemi bunkerë nga koha e Enverit, si kemi shtëpinë me gjethe, si kemi gërmadha kështjellash, xhaminë e Et’hem Beut etj. Imagjino sikur xhamia e madhe e sponsorizuar nga Erdogani të vinte me kushtin për të prishur këtë të fundit. Pse ka qenë kaq e vështirë të imagjinohej një kompromis.

Unë nuk kam detaje, po dyshoj thellësisht se puna është te paraja. Te prona e patundshme. Te hapësira e kufizuar në zemër të Tiranës. Teatri për fatin e tij të keq, nuk është matur me vlerë emocionale e historike, po me metrat katrorë dhe pozicionin që ze si pronë e patundshme. Apo në këtë rast, “pronë e shembshme”.

Nuk është të them të drejtën trimëria e vendosmëria e disa protestuesve që më habit më shumë se çdo gjë sot. Është dobësia dhe pasiguria e njeriut që ka të gjitha levat e pushtetit në vend. Nëse ky njeri nuk guxon të ofrojë kompromis, çfarë janë qytetarët e tjerë përballë bishës së ndërtimeve? Vetëm kurora e mbretit ka mbetur pa iu vënë në kokë Ramës dhe prapë ka frikë të pezullojë një ndërtim, në kohë pandemie që i ka dhënë të gjitha justifikimet e botës për t’u thënë që të presin edhe pak ata që nuk pranuan të presin më.

Kjo më bën pesimist në disa nivele. Më së shumti në kuptimin që rrëzimi i Edi Ramës, dhe unë i besoj vetëm ndryshimeve nëpërmjet votës, nuk do të sjellë asgjë të re, nëse del ai nga xhepi i oligarkëve dhe hyn kryeministri i ardhshëm.

Në dramën tragjike që po luhet në sytë e popullit shqiptar, personazhet më negative ende janë prapa skene.

Burimi: illyriapress.com