Fëmijët

Kacimicrri rreth globit (rrëfenja 1) - Nga Bedri Dedja

  • Published in Fëmijët

Këto ditë që shëndeti na kërcënohet, ne të gjithë po kalojmë më shumë kohë në shtëpi. Po mirë të rriturit e zënë ditën me punë e aktivitetet e lëna pas dore dikur, po fëmijët ç’bëjnë? A rrinë ata para televizorit në të shumtën e kohës? Para kompjuterit apo me pajisje të tjera teknologjike duke luajtur lloj-lloj lojërash, të cilat jo vetëm sytë ua lodhin por edhe i dembelosin dhe nuk u sjellin përgjithësisht ndonjë dobi afatgjatë. Si thoni sikur t’u lexoni fëmijëve rrëfenjat e romanit "Kacimicrri rreth globit". Shkrimtari i dashur për fëmijët, Bedri Dedja i ka shkruar jo vetëm ëmbël, por me mençurinë e njeriut që ka ditur të përcjellë thjeshtësisht dijen për fëmijët. FlasShqip ju fton çdo ditë në leximin e rrëfenjave të Kacimicrrit duke dashur të ndihmojë fëmijët e diasporës veçanërisht në përforcimin e gjuhës dhe stimulimit të fantazisë dhe imagjinatës që burojnë nga proceset e të menduarit dhe jo thjesht nga ngacmimet e imazheve të gatshme të video-lojrave.

Lexim të këndshëm !

 

RRËFENJA E PARË

Si u përmbys arithmetika dhe dyshi na doli se është njësh

Në mesnatë dikush trokiti në portën time. Ishte errësirë e madhe. Qielli nxinte pa yje dhe pa hënë. Njerëzit po flinin. Zogjtë po flinin. Krokodilët në Afrikë po flinin.

«Tak-tak-tak !»

Kush është?

Jam një lepur.

Po ç’kërkon në mesnatë ? A i ke veshët e gjatë?

Kam një punë… Oh, ta dish ti se çfarë pune!

Po si erdhe në këtë kohë të keqe banditësh?

Shpëtova unë, i shkreti… Dhelpra desh më këputi bishtin me dhëmbë… Ujku desh më kripi kokën… Gjahtari Bandit Tmerraku desh më çoi në botën tjetër me dy fishekë çifteje.

Po ç’punë ke, more lepur?

Aman! Më fut brënda se po dridhem nga frika… Pastaj të tregoj unë.

Posa hyri brënda, lepuri u shtri në krevat. Dridhej sikur të shihte ëndërr që e kishte zënë korrenti në shtyllën e tensionit të lartë. Bëëëërr, bërr, bërr.

Mbahu, more lepur!

Bëëërr, bërr, bërr.

E fërkova lepurin me raki që të vinte në vete. Hiç. E fërkova me alkool puro. Hiç. E fërkova me jodio. Hiç. Bëëërr, bërr, bërr. I dridheshin buzët dhe i kërcisnin dhëmbët.

Fli njëherë, lepur, se merremi vesh nesër në mëngjes.

E mbulova me batanie. Bërr e hiç. I hodha edhe një jorgan. Bërr e hiç. Pastaj një velenxë. Keq. Në fund i hodha përsipër një dyshek me lesh.

Kur po agonte dita, lepurin e zuri gjumi. Flij e flij, gjersa dielli u ngrit saç mbi kokën tonë.

U zgjua. Në drekë thirra doktorin e etheve. Doktori e vizitoi. I dha të hajë një kisel kumbulle. Lepuri, kur pa se nuk ishte në pyll midis dhelprave, ujqërve dhe gjahtarëve, hapi gojën dhe më tregoi.

Atje në pyll është ndezur një sherr i madh. Po grindet një njeri i vogël sa putra ime. Nuk jam një, thotë, po jemi dy… Hajde të shuash sherrin…

Po si ta shuaj ?

Bëhu polic i rendit!

Ti e di që jam shkrimtar dhe kam shkruar edhe një epope me titullin “Lepuriada“…

Nuk ka gjë ! Sot shkrimtarët mund të ushtrojnë çdo zanat… Filozof, biznesmen, shofer, kamarjer, fshesar… Bëhu një herë polic i rendit dhe na shpëto nga sherri… se po çmëndet gjithë pylli.

Desha nuk desha, u bëra polic i rendit dhe vajta me lepurin në pyll. Atje pashë e ç’nuk pashë. Bufat e natës kishin mbetur pa gjumë ditën. Pelikanët nuk ishin futur për t’u larë në pellg. Zogjtë qenë bërë memecë dhe nuk cicërinin. Pallonjtë kishin mbledhur bishtat e bukur dhe rrinin me sqepin hapur.

Njeriu i vockël që mezi shihej, thërriste si elefanti :

Unë jam Gishtoja !

Pushonte pak dhe përsëri ulurinte.

Jo, unë jam Kacimicrri !

Gishtoja!

Kacimicrri!

Ndizej qielli, sikur lëshonte mizëri shigjetash me rrufe.

More djalë xhuxhimaxhuxh ! – fola unë. – Po ju jeni një dhe jo dy !

Jo, dy jemi!

Jeni një, po ju them ! Ndryshe ju futa në burg se e kam ndërruar zanatin… Tani nuk jam më shkrimar, po polic i rendit…

Dy sytë e njeriut të vockël që po më dëgjonte, u rrotulluan dhe deshën të shohin njëri-tjetrin, por i pengoi hunda.

Po si jemi një dhe jo dy ?

Atëhere unë nisa t’u rrëfej pse ishin një dhe jo dy. Se na ishte një përrallë popullore shqiptare për këtë njeri të vockël. Se këtij njeriu i kishin vënë dy emra. Shkodranët, pukianët, tropojanët, kuksianët dhe të tjerë e quanin Kacimicërr. Gjirokastritët, përmetarët, vlonjatët, korçarët dhe të tjerë e quanin Gishto. Me një fjalë, toskët e quanin Gishto dhe gegët e quanin Kacimicërr.

Sapo mbarova rrëfimin, njeriu i vockël nisi përsëri të grindej me vetveten.

Dua të quhem Kacimicërr se i ngjaj kokrrës së misrit! Dua të quhem Gishto se kaq e kam trupin! Jo, Kacimicërr! Jo, Gishto!

Prit! – u thashë. – Kam dëgjuar se do të dalësh për të shëtitur botën… Po?

Atëhere nisa të rrëfej përsëri. Mirë që radakja juaj, siç i thoni kokës, njëherë gaboi. Mos doni të gaboni për së dyti ? Unë, si polic i rendit, them që të mbash emrin Kacimicërr, sepse Gishto ka shumë… Si, për shëmbull Nils Holgersoni. Ta zëmë se Nilsi bën një gabim në Stokholm. Policia do të pyesë, kush e bëri gabimin? Gishtoja! Do të ulurasin skandinavët. Atëhere, mund të të marrin ty, o Gishto i Arbërit, të të rrasin në burg dhe të të ushqejnë me makarona me reçel, siç i hanë ata dhe jo me kimë mishi, siç i hamë ne. Pse kot ?

Pooo, kjo është fjalë e urtë.

Mirë?

Mirë.

Atëhere, o burra, të nxjerrim pasaportën e Kacimicrrit për udhëtimin rreth globit…

(vijon....)

 

24 mars 2020

FlasShqip.ca