Mbaroi vjeshta kozmetikën
lyeu flokët fletë më fletë
për koncertin e fundit të stinës,
solistët kanë ikur
në stinë të tjera,
kanë mbetur vetëm koristët
harabelat dhe
flautistja e ngjirur era,
panja bën të duartrokasë,
i roniten pëllëmbët e arta,
ketrat
copëtojnë nevrikë
lendet e fundit
nga xhepat e ndryshkur
të dushkut
retë e ngrira fërkohen
si gurzjarrë zalli
të ndezin
llullën e lisit
të mbushur
me gjethe të thara
larg
në oxhakun e shtëpisë
me portë të kyçur
tymon
malli im
Letra 6*/ Në kërkim të botuesit
I lavdishmi Qako, jemi mirë me shëndet, ashtu urojmë edhe për ju. E kam parë keq këto ditë. Të kujtohet, përpara se të vinim nga Plepasi, ia gjetëm anën njërit atje
Kolazhi i mëposhtëm poetik (janë tre poezi të bashkuara) është shkruar kur shkrimtari i njohur Artan Gjyzel Hasani ka qenë maturant 17-vjeçar në gjimnazin e Peshkopisë (1979-1980), pra rreth 40 vjet
Shtëpia e Harizit ishte ngritur mbi një bregore të vogël në anë të fshatit. Prej andej dukej fusha e gjerë, kullotat e buta në pllajë dhe pylli që niste nga thelloma e përroit të zhurmshëm. Harizi
Katror i thonë
(brinjët s' i ka
aspak të barabarta)
elevatorët të ngjitin
dhe të zbresin ëmbël
në katet e parajsës,
po u lodhe ulu
surbit kafenë pa ajkë
në një gotë prej letre,
medito për jetën
në këtë
Duhet të kishte kaluar mesi i shtatorit, bënte mot i bukur, një ditë si e larë në ar. Në qiell nuk kishte asnjë re. Ishte një nga ato mbasditet e freskëta kur në Tiranë thonë me të qeshur se punon
për arsye të panjohura kurrë
unë lind çdo mëngjes para diellit
e teje që akoma fle atje larg
dhe më duhet ta përtyp ngadalë,
larg syve të të tjerëve
këtë ditë të rrumbullakët e të bardhë
që e lëmuar
Vangjush Saro
