Fëmijët

Përrallat - Fragment nga novela e Vangjush Saros “Një ditë pa mamin”

  • Published in Fëmijët

Në kohërat e sotme, nuk është e lehtë të merresh me fëmijët. Për shembull, të vësh në gjumë një kalama si vëllai im Altini, nuk është ndonjë punë për t’u pasur zili. Jooo. Të paktën, unë dhe babi e provuam vetë këtë. Edhe na erdhi Bota rrotull.

Ne ishim të qetë dhe të kënaqur deri në atë çast. Në darkë nuk përvëluam dhe nuk thyem asgjë. Babi zbriti dhe bleu sanduiçe te qoshku. Pastaj hëngrëm edhe mollë. Pamë edhe filma vizatimorë në televizor. Jetë o jetë! Aventurat e pakëndshme do të vinin më pas. Duheshin vënë në gjumë motra dhe vëllai. Eh, kjo, siç ju thashë, nuk ishte aspak e lehtë. Vështirësia nuk qëndronte, të themi, te ngatërrimi i pizhamave. Edhe kjo na ndodhi, kuptohet. Po kush pyeste për një mundim kaq të vogël!

Një çerek ore pasi kishte fjetur Liza, u duk sikur punët po na shkonin mirë. Papritur, Altini u ngrit ndenjur dhe tha me gojën plot:

-Dua ujë!

Kishte ngrënë tre bonbone. Nuk kishte faj, jo. Ujëëë! Tani. Ia çuam me nxitim, duke menduar se paskëtaj do të na linte të qetë. Unë dhe babi duhej të dilnim për të pritur mamin. Por nuk kaloi as edhe një minutë, kur Tini u ngrit sërish.

-Dua... do shkoj në banjo unë...

Babi më porositi të tregohesha i duruar me vëllanë. Dhe unë u përpoqa fort. Por me t’u kthyer në krevat, ai tregoi befas një zell të çuditshëm për të bërë pyetje.

-Po ju, pse nuk flini? Çfare bëni ju? Ku është mami? - dhe fliste qetë e qetë, sikur t’i kishim në vijë të gjitha - Po mirë, pse nuk është mami?

Babi përpiqej ta qetësonte, duke i premtuar se mami do të vinte shpejt dhe do t’i sillte atij gjëra të mira nga Driloni...

-Kush është Driloni? - pyeti Tini.

Ia spjeguam edhe këtë. Por më kot. Me fëmijët e sotëm nuk ia del dot. Kështu tha edhe babi. Dhe kishte të drejtë. Altini na vuri përpara... Kur vjen mami? Pse është natë? Ç’është nata? Ç’bëjnë zogjtë?

-Flenë, shpirt i babit. Edhe zogjtë, edhe yjet. Pra, mbylli sytë edhe ti.

-Përse flenë? - nuk lodhej Tini.

-Që të çlodhen, - e sqaronte babi. - Sepse duhet të rriten...

-Po si rriten? - s’kishin të mbaruar pyetjet e vëllait.

Ohooo! Babi e humbi durimin.

-Ata që nuk flenë, nuk rriten! Prandaj mbylli sytë dhe mjaft na bëre tërrr tërrr tërrr!...

Mirëpo vëllaçkoja ishte i pamposhtur. Ai kërkoi të dinte se çdo të thotë kjo tërrr tërrr tërrr... Babi zuri kokën me duar dhe më la mua të merresha me të. Bëj diçka, Ilir-o, se u sëmura, vajta... Kështu, desha s’desha, unë qëndrova gjithë durim te krevati i Altinit. E ndërkaq, fillova të mendoja për mamin. Nuk e kam dashur asnjëherë si atë ditë. Jo pse nuk po na shkonte edhe aq mbarë. Jo. Mendoja për mirësinë e saj. Me ç’përkëdhelje na ka rritur? Si na ka mëkuar e vënë në gjumë? Me ç’fjalë magjike? A thua një puthje e saj vlente sa për njëqind... Oo, u kujtova për përrallat.

-I dashur vëllaçko, - i thashë menjëherë Altinit - Ti mbylli sytë, kurse unë do të të tregoj një përrallë shumë të bukur. Na ishte seç na ishte. Na ishte një vajzë e vogël, e urtë. Ajo na kishte një kësulë të kuqe...

“Kësulëkuqja” ia afroi paksa gjumin vëllait. Po nuk mjaftoi. Atëherë fillova t’i tregoja “Shtatë kecërit dhe ujku”. Pastaj “Borëbardha”... Tinit po i mbylleshin sytë, por mendjen e kishte top fare. Tjetër, thoshte, tjetër... Dhe unë i shkreti, ku ishin e ku nuk ishin, gjysma - gjysma apo të sajuara, i tregova atij të paktën çerekun e përrallave më të bukura që ka bota. A fjeti ai? Jo.

-Mbylli sytë se do të të hajë ujku, - e kërcënoi babi, i nxehur sa më s’bëhej.

Por Altini bënte sikur flinte dhe më tundte dorën. Kjo donte të thoshte se duhej të vazhdoja. Po me çfarë? Mua po më mbylleshin sytë për vete. Zura t’i tregoja për së dyti përrallën e mrekullueshme “Katër shokët”. Na ishte një gomar plak dhe i drobitur...

-Ej ej, - më ndërpreu Altini - Këtë ma the njëherë.

S’më mbetej gjë tjetër tani, veçse të sajoja nga mendja përralla të reja. Ndonjë gjë me dhelpër, me ujk... Por ndoshta nuk ishte e nevojshme, sepse ja tek u hap dera dhe mbërriti ujku dora vetë. Domethënë babi ynë, i maskuar si ujku. Ai kishte hedhur në kokë diçka si... Obobo! Estradë fare. Ecte ngadalë dhe hungërinte shurdhër, në një mënyrë që të shtinte frikën.

-Uuu! Seç është këtu një mistrec, një zevzek, një Tini... që unë... ah mos e shtënça në dorë! Uuuu...

Babi po e luante shumë bukur pjesën; por pikërisht prej kësaj u prish puna fare. Altini i shkretë u llahtaris. Ai u mblodh brenda kuvertës, tamam si ndonjë iriq; dhe filloi të lëshonte ca klithma që s’kisha patur rast t’i dëgjoja asnjëherë më parë. Dhe ujku, domethënë babi, u tremb më shumë se ai. E hoqi nga koka atë gjënë lemerisëse dhe filloi ta merrte Altinin me të mirë. Shpirt i babit! Po babi bëri shaka... Nuk e kuptove ti që babi bëri shaka? Një fëmijë i mbarë duhet ta kuptojë shakanë. Mos u tremb zemër, babi të ka yll... A trembet fëmija që është i mbarë? E pra, xhan i babit, ti s’mund... sepse unë... sepse ne...

Altini përfitoi nga këto ligjërime të ëmbla dhe luftoi sërish me ne dhe me gjumin; të paktën edhe një gjysmë ore tjetër. Dhe kur më në fund iu mbyllën sytë vërtet, mua nuk do të më dukej çudi sikur të shkrepej ndonjë top...